Het is stil in de parkeergarage. Het lijkt er compleet uitgestorven, maar halverwege de parkeergarage staat de auto van Gerard nog in. Gerard ligt met zijn hoofd op het stuur en geeft geen enkel teken van leven. Uit zijn oor en mond komt wat bloed gelopen.

Inmiddels is de grote dag aangebroken. “Vandaag gaat het dan gebeuren!”, zegt Elisa enorm gespannen, terwijl ze bij John in het zaaltje van de kerk zit. John is ondertussen druk bezig met zijn stropdas. Wendy klopt ondertussen op de deur en komt naar binnen gelopen. Ze ziet in de spiegel hoe John nog steeds bezig is met zijn stropdas. Elisa kijkt haar zoon aan en zegt vervolgens:“Ik laat jullie even alleen.”. “Ben je er klaar voor?”, vraagt Wendy geïnteresseerd. John draait zich om en antwoordt:“Ik wel, maar mijn stropdas heeft weinig zin volgens mij.”. Wendy loopt naar John toe en pakt de stropdas uit zijn handen. Ze legt de knoop in de stropdas goed waarna ze vraagt:“Mag ik je één ding vragen?”. John kijkt haar vragend aan, waarna Wendy vraagt:“Ik wil gewoon één ding weten voor jij je voor de rest van je leven vastlegt aan Marlies… Als die baby niet had gekomen over een paar maanden, was je dan ook met haar getrouwd?”. John kijkt Wendy aan in haar ogen en vraagt vervolgens:“Waarom vraag je dat? Houd jij toevallig wel van mij?”. Wendy kijkt John aan, waarna er een korte stilte valt. Wendy geeft John een kus op zijn wang en zegt vervolgens:“John, doe mij en jezelf een plezier. Doe geen dingen waar je spijt van krijgt.”. Vervolgens loopt ze weg en gaat ze terug de kerk in. Daar neemt ze plaats naast Willem en zegt ze:“Hij is erg nerveus hoor.”

Marlies zit in een ander zaaltje van de kerk. Haar kapster is druk bezig met het haar van Marlies. Glunderend van geluk kijkt ze in de spiegel, als ze plots Tim achter ziet staan met een grote bos rozen. “Kan ik haar even 1 op 1 spreken asjeblieft?”, vraagt Tim aan de kapster. Waarna de kapster even weg loopt. Marlies kijkt naar de bos rozen:“Is dat je huwelijkscadeau?”. “Weet je het zeker?”, vraagt Tim terwijl hij haar doordringend aan kijkt. “Wat weet ik zeker?”, vraagt Marlies ter verduidelijking. “Weet je zeker dat je dit wilt.”, vraagt Tim vervolgens direct. Marlies draait zich om naar de spiegel. Daarna zegt ze vervolgens:“Ik weet zeker dat John mijn ware is.”. Tim reageert vervolgens: “Let op met wat je doet. Als je nu ja zegt komt hij er toch achter dat het kind niet meer komt. Dan ben je hem voor goed kwijt. Je kan nu nog terug. Als je nu alles afzegt, zal John je op den duur daarvoor dankbaar zijn…”

Elisa loopt te bellen maar krijgt geen gehoor. Vervolgens hoort ze:“Dit is de voicemail van Gerard.”. Elisa is boos en spreekt na de piep in:“Dit ga je niet menen dat je te laat komt op de bruiloft van je eigen zoon. Schiet op! Ze komen zo de kerk al binnen.” Even later komt er een enorme grote Mercedes aangereden. De Mercedes stopt voor de ingang van de kerk. De chauffeur van de grote auto stapt uit en opent de deur. John stapt uit de auto en loopt richting de grote deur van de kerk. Hij haalt diep adem waarna hij de kerk binnen komt. De kerk is helemaal gevuld met bekende. In de linkerrij zag hij al zijn ooms, tantes, neefjes en nichtjes zitten. Aan de andere kant zaten vooral vrienden en bekenden. Mensen uit het callcenter, uit zijn klas, maar ook goede vrienden zaten in de kerk. Toen stond John aan het altaar en draaide hij zich om. Hij keek nog eens de kerk in en zag de lege plaats naast zijn moeder. Meteen loopt hij naar zijn moeder:“Waar is pa?”. Elisa haalt haar schouders op en kijkt nog eens op haar mobiel. John zucht en loopt naar de bank waar Mariska zat. Dan fluistert hij in haar oor:“Mariska, mijn vader is er niet. Wil jij asjeblieft mijn getuigen zijn?”. Mariska vraagt meteen:“Waarom is je vader er niet dan?”. John raakt even ontroerd waarna hij antwoordt:“Geen idee. Misschien is hij teleurgesteld of heb ik de familienaam beschadigd, je weet het nooit met hem!”.

Plotseling slaan de deuren van de kerk opnieuw open. De hele menigte in de kerk staat op en kijkt richting de ingang. Het zonlicht schijnt via de deur naar binnen, terwijl Marlies in een stralende witte jurk naar binnen komt gelopen. John begint te glunderen, terwijl Wendy en Mariska vol afgunst de jurk nakijken. “Wat ziet ze er beeldig uit!”, mompelt Elisa zachtjes. Het orgel speelt, terwijl Marlies inmiddels voor het altaar staat. “Geachte aanwezigen, bruidspaar. Van harte welkom op deze bijzondere dag. Bijzonder, want als je met iemand trouwt, dan is dat voor het leven.”, zo zegt de predikant.

Na een korte meditatie komt het moment waar alle aanwezigen op hebben gewacht. “Dan mogen jullie nu gaan staan en vraag ik jullie elkaar de rechterhand te geven.”, zegt de predikant. Door de hele kerk is er een enorme stilte en zit iedereen vol aandacht te kijken. “Marlies Elisabeth Verhoeve, neemt Gij, John Hendrikus Verhaar tot uw wettige echtgenoot, in goede en in kwade dagen. In ziekte en in gezondheid, in armoede en rijkdom en beloof je hem lief te hebben tot de dood jullie scheidt. Wat is daarop uw antwoordt?”, vraagt de predikant vervolgens aan Marlies. Marlies kijkt John diep in zijn ogen aan. In haar hoofd hoort ze plotseling in allerlei flitsen voorbij komen. Ze hoort Tim opnieuw waarschuwen:“Als je nu ja zegt komt hij er toch achter dat het kind niet meer komt. Dan ben je hem voor goed kwijt.”. In haar hoofd ziet ze opnieuw de arts met zijn hoofd schudden, die de bevestiging geeft dat de baby niet meer leeft. Marlies draait haar hoofd om en kijkt de kerk in waar ze Tim ziet zitten. Opnieuw kijkt ze John aan, waarna haar blik gaat richting de predikant en ze antwoordt:“Ja!”. Tim knikt afwijzend met zijn hoofd en kijkt naar de grond, waarna de predikant vervolgt:“John Hendrikus Verhaar, neemt Gij, Marlies Elisabeth Verhoeve tot uw wettige echtgenoot, in goede en in kwade dagen. In ziekte en in gezondheid, in armoede en rijkdom en beloof je hem lief te hebben tot de dood jullie scheidt. Wat is daarop uw antwoordt?”

John kijkt ook meteen de kerk in. Daar ziet hij Mariska met haar vader zitten. In zijn hoofd hoort hij in een flashback opnieuw zichzelf tegen Mariska zeggen:“Het liefst zou ik gewoon met jou trouwen in plaats van Marlies.”. Zijn blik dwaalt af naar Wendy waarna hij in een flits weer voor zich ziet hoe Wendy hem uit het water haalde, bij zijn zelfmoordpoging. John knijpt zijn ogen en hoort Wendy plotseling zeggen:“Doe geen dingen waar je spijt van krijgt.”. Bij John breekt hem het zweet uit, als hij vervolgens de predikant aan kijkt.

Dan wordt plotseling de dienst onderbroken. Iedereen raakt afgeleid als er plotseling sirenes klinken. De sirenes naderen steeds dichterbij, terwijl ondertussen twee politiewagens parkeren voor de kerk. Twee agenten komen de kerk binnen gelopen. Vol verwarring en schrik kijkt de predikant de agenten aan. John kijkt ook om en weet niet wat hij er van moet denken. Dan vraagt één van de agenten. “Bent u John Verhaar?”, vraagt de agent. John knikt bevestigend, waarna de agent vraagt:“Goedemiddag, ik ben de heer Krimps van de recherche. Wilt u even met ons meekomen?”. “Ik ga mijn eigen trouwerij niet verlaten! Als het belangrijk is zeg je het niet hier maar en als het niet belangrijk is wacht u maar tot het einde van de dienst.”, reageert John bot. De agenten kijken elkaar, waarna ze een rijbewijs pakken en het John laten zien. John ziet meteen dat het het rijbewijs is van zijn vader. “Er is een stoffelijk overschot aangetroffen in een auto in een parkeergarage. De man is door schotwonden om het leven gevonden, het gaat hier om dhr. Gerard Verhaar, uw vader.”, legt de agent nader uit.

Volgende keer in Life with John:

Op het politiebureau wordt er sectie verricht op het stoffelijk overschot van Gerard. Elisa kan haar verdriet niet langer meer verbergen. De dood van Gerard zorgt voor enorme spanningen tussen Marlies en John.

Life with John gaat voorlopig met een zomerstop. Ik wens u allen een hele fijne zomervakantie en hoop u allemaal weer vanaf 19 september terug te zien bij een gloednieuw seizoen van Life with John!

Mariska staat perplex van de onverwachte onthulling van John. “Je houdt van me?”, vraagt ze nog eens ter bevestiging. John krijgt een traan in zijn ogen waarna hij knikkend bevestigt. “En Marlies dan?”, vraagt Marlies dan compleet in shock.  Mariska en John lopen vervolgens terug en nemen plaats op een bankje in het vliegveld.

“Het liefst zou ik gewoon met jou trouwen in plaats van Marlies. Je bent leuk, lief, mooi, eigenlijk ben je gewoon mijn complete droomvrouw!”, bekent John terwijl hij haar doordringend aan kijkt. Vol ongeloof schudt Mariska haar hoofd. “Maar Marlies dan!?”, vraagt ze nogmaals. John zucht diep en zegt:“Dat is compleet misgelopen. Toen Marlies vertelde dat ze zwanger was moest ik voor mijn verantwoordelijkheidsgevoel opkomen. Nu mijn ouders dit weten moet ik wel met haar trouwen in verband met dat hele geloofsgedoe. Dat kind verdient gewoon een papa en mama…”. Vervolgens staart hij naar de grond, waarna Mariska zegt:“En ik nu? Wat moet ik hier nu mee?”. Vol verwarring trekt John zijn schouders op en zegt hij:“Ik weet het niet meer. Ik weet het echt niet meer. Ergens wil ik jou, maar ik moet er voor Marlies en het kindje zijn. Een relatie tussen ons is onmogelijk!” Mariska kijkt hem vragend aan, als hij daar niet op reageert vraagt ze:“Hoezo onmogelijk!?”. John kijkt om en kijkt Mariska in haar ogen aan:“Het klikt bijzonder goed tussen ons. We hebben het super leuk samen, in feesttenten, op school, overal. Het maakt niet uit waar we zijn, maar als we samen zijn gebeurd er gewoon iets! Ik hou van je, maar ook weet ik dondersgoed dat het niet kan. We zitten bij elkaar in de klas, zitten dagelijks op elkaars lip. Dat zorgt voor irritaties, het beste stelletje zou dat niet normaal aan kan kunnen. En ….”. Plotseling valt er een enorme stilte. “En?!”, vraagt Mariska ter verduidelijking. “Naja, ik weet ook dat bij ons thuis de hel los breekt als jij mijn vriendin blijkt te zijn. Ik weet niet wat er is gebeurd, ik weet alleen dat jouw vader en die van mij water en vuur zijn. Sterker nog: als ik wat met jou begin, dreigt mijn vader me zelfs wat aan te doen!”. Mariska’s mond valt open van verbazing.

Wendy en Willem zitten samen in een plaatselijke kroeg. Wendy heeft de trouwkaart van Marlies en John in haar handen. “Wat vind jij? Zullen we maar gewoon die waardebon van 50 euro geven dan?”, vraagt ze vervolgens. Willem gaat er mee akkoord, waarna hij twee biertjes gaat halen bij de bar. Terwijl een oude kraker van André Hazes wordt opgezet in de jukebox van het café komen Mariska en John samen binnengelopen. Ze begroeten Willem die bij de bar staat, waarna Mariska meteen bij Wendy gaat zitten. John loopt richting de bar en gaat op een kruk zitten naast Willem, die ongeduldig staat te wachten op zijn twee biertjes. “Zo, jij dacht nog even met een andere dame op stap voor ik morgen in het huwelijksbootje stap?”, grapt Willem wat. John lacht en antwoordt:“Ja, zoiets ja! En jullie?”. Willem kijkt om en ziet hoe Mariska en Wendy samen lachen. “Achja, ik heb er genoeg aan één.”.  Ook John kijkt achter zich en ziet de twinkeling weer in de ogen van Wendy. De biertjes van Willem zijn inmiddels getapt en worden op de bar gezet. Maar vlak voor hij ze wil pakken, pakt John hem bij zijn arm. “Wees zuinig op haar! Het is een bijzonder meisje, en zij verdient het niet om ook maar een beetje pijn te worden gedaan!”, zegt hij dan tegen Willem.

Tim kijkt uit het raam terwijl hij de radio hard aan heeft staan. Hij begint te schreeuwen, waarna er langzaam een traan over zijn wang rolt. Marlies ligt stilletjes en alleen op de sprei van haar bed. Ze grijpt naar een foto van John en haar op het nachtkastje. In een flits hoort ze John vragen:“Ik wil dat we dit samen doen. Wil je daarom met mij trouwen?”. Even schudt ze met haar hoofd waarna ze opnieuw de arts hoort zeggen:“Sorry, het spijt ons zeer, maar uw kindje hebben wij helaas niet meer kunnen redden.” Ze begint te huilen en laat zich vervolgens met haar knieën op de grond vallen waarna ze opnieuw in haar hoofd hoort spoken:“Ik moest wel trouwen, met dat geloofsgedoe…”. Plotseling krijgt ze een idee, ze knielt neer en vouwt haar handen, waarna ze ook haar ogen sluit. “Heer, als U bestaat is dit Uw kans om mij van dit geloof te overtuigen. Help mij hier doorheen. Help me, ik wil John niet kwijt, maar ik kan niet meer terug. Heer, help me!”. Ondertussen staat de radio van John al uit. Hij mompelt vervolgens:“Marlies, doe asjeblieft geen dingen waar je spijt van krijgt. Er zijn nog mensen die wel echt van je houden…”.

Gerard zit in zijn auto en heeft zijn autosleutels al in zijn contact. Hij heeft een vreemd gevoel in zijn buik, waarna hij schuw achter zijn auto kijkt. Ondertussen loopt er nog een persoon in de parkeergarage, waarvan Gerard denkt dat hij alleen is. Gerard draait zijn autosleutels om en start de motor van de auto. Hij zet de lampen van zijn BMW aan en trapt zijn koppeling in. Hij laat de koppeling opkomen en rijdt weg. Maar plotseling staat er een gestalte in de bundels van zijn koplampen. Gerard trapt meteen op zijn rem. Zijn BWM staat weer stil, waarna hij het raampje open doet. Het gestalte komt naar de auto toegelopen, waarna dan pas Gerard ziet dat de persoon een bivakmuts over zijn hoofd heeft. “Wat moet je van me?”, vraagt Gerard opgefockt. De persoon kijkt hem doordringend aan, waarna hij de lange zwarte jas losmaakt. Gerard volgt de handen die de jaszak in gaan. “Zeg gewoon wie je bent en wat je wil.”, reageert Gerard nog eens. Dan haalt de persoon plotseling een pistool tevoorschijn. Zonder een woord te geven zet hij het pistool op het hoofd van Gerard en laadt de persoon meteen het pistool. “Wat ga je doen!?”, vraagt Gerard. Meteen breekt hem het zweet uit en straalt de angst uit de ogen. Gerard kijkt de persoon diep in zijn ogen aan en knikt langzaam met zijn hoofd nee. Dan klinkt er een plotseling een schot in de parkeergarage, waarna na enkele dodelijke seconde nog een schot klinkt. Terwijl de echo van het schot langzaam wegebt, loopt de persoon met de bivakmuts weg, terwijl in de auto Gerard ligt. Met zijn hoofd is hij gevallen op zijn passagiersstoel en druipt er bloed uit zijn oor en mond.

Volgende keer in Life with John:

Eindelijk is de grote dag voor Marlies en John aangebroken. De spanning stijgt, terwijl zowel John als Marlies behoorlijk op de proef worden gesteld. Tim grijpt zijn laatste kans om Marlies te overtuigen. Mariska wordt blij verast met een opmerkelijk verzoek en de vraag van het leven komt steeds dichterbij.

Met een enorme stapel met papieren op de grote tafel probeert Marlies het overzicht te bewaren. John komt met zijn telefoontje de kamer binnengelopen. “Zo Marlies, we hebben een cameraman geregeld. Een stagiair van me stagebedrijf wil de gehele dag filmen!”, zegt hij trots. Marlies kijkt hem aan en zegt vervolgens:“Nou de ringen, het zaaltje, de muziek, verlichting, uitnodigingen en het bedankje zijn ook al geregeld.”. John zegt vervolgens:“TOP! Regel jij ook nog even dat boeket?”. Marlies begint te lachen en zegt vervolgens:“Haha, hoort dat niet de bruidegom te regelen?”. Plotseling begint de telefoon van John te trillen, hij pakt zijn telefoon en opent het SMS’je dat hij heeft ontvangen. “Ik ben aangenomen voor me stage! Vertrek zometeen al naar Oostenrijk. Jij nog succes met alles, geniet van de mooiste dag van je leven en bedankt voor alles! Xxx Mariska”. John schrikt, pakt meteen zijn jas en loopt weg.

John rent over de straat en rent naar zijn gele Fiat. Snel stapt hij in en rijdt hij vol vaart weg, terwijl een blonde jongen over de straat loopt en zoekt naar wat huisnummers. Dan plotseling stopt hij bij de deur waar John net uit kwam gerend en belt hij aan. Marlies doet open en ziet daar de jongen staan. “Tim!”, zegt ze vol verwondering. “Hoi, kan ik even met je praten?”, vraagt vervolgens Tim, waarna hij wordt binnen gelaten. Tim loopt de kamer binnen en ziet allerlei brochures, folders en papieren liggen van diverse instanties. Marlies verontschuldigt zich meteen:“Ja sorry, let niet op de rommel, maar dat heb je als je gaat trouwen hé!”. Tim knikt bevestigend waarna hij zegt:“En dat is nu precies waar ik voor kom.”

John rijdt met 140 kilometer per uur over de provinciale weg, waar slechts 80 is toegestaan. Hij rijdt richting de snelweg en houdt Amsterdam aan! Mariska zit ondertussen in haar taxi en stapt uit op Schiphol. Ze kijkt omhoog en ziet de grote toren van de verkeersleiding. Na een diepe zucht pakt ze haar koffers en loopt ze Schiphol binnen. John blijft rijden op de rechterbaan, negeert alle rode stoplichten en rijdt met een bloedstollend hoge vaart over de snelweg richting Amsterdam! Dan ziet hij de afslag naar Schiphol en neemt deze meteen.

“Je bent zwanger, je gaat trouwen en hebt je ware gevonden, en dat allemaal in een paar maanden!”, zegt Tim verbijsterd. Marlies knikt bevestigend, waarna ze wil op staan voor een bakje thee. Tim pakt haar hand en zegt vervolgens:“Marlies, weet jij zeker dat het allemaal wel goed met je gaat?”. Tim kijkt haar doordringend aan, waarna Marlies opnieuw gaat zitten en begint te huilen. Met haar hoofd valt ze op haar schouders en de eerste tranen vallen op het blouseje van Tim. Na enkele tranen gaat ze weer rechtop zitten. “Marlies zeg me wat er aan de hand is!”, vraagt Tim vervolgens.

Snikkend zegt Marlies vervolgens:“Het is gewoon alles. Ik ben met opzet zwanger geworden van John. Wegens zijn geloof en opvoeding moet hij daardoor nu met mij trouwen. Maar ik ben het kindje al verloren, maar ik wil hem niet kwijt. Ik hou van hem!!”. Tim is stil en weet niet wat hij moet zeggen. “Ik hou echt van hem! Maar de complete relatie, alles, alles is op leugens gebouwd! Ik zit zo in de nesten, ik weet dat het over is als John merkt dat de baby niet meer bestaat. Maar ik wil hem niet kwijt!!”. Tim zegt vervolgens, terwijl hij een hand op haar schouder legt:“Lievert luister goed. Dit geheim kun je hooguit nog een paar weken, hooguit een paar maanden voor je houden. Maar hoe langer je het uitstelt, des te moeilijker en zwaarder het wordt!”.

Mariska heeft haar vliegticket in haar handen en loopt naar haar rij toe. Met een hoge snelheid komt John aanrijden in zijn Fiat. Snel parkeert hij zijn Fiat langs de weg en rent hij door de roldeuren. Hij rent door de gangen richting de douane als hij zich dan beseft dat het al te laat is. Hij kijkt naar de tijd van de klok, waarna hij richting de douane rent. Via de borden bekijkt hij snel via welke hal het vliegtuig naar Oostenrijk vertrekt. Het zweet rolt over zijn voorhoofd en nog nooit eerder rende hij zo hard. In de verte ziet hij in een schim Mariska door de poortjes van de douane lopen. “MARISKA!!!”, schreeuwt hij vervolgens… Een agent van de douane komt naar hem toegelopen. “Sorry meneer, maar u  mag hier niet verder!”, zegt de man zakelijk. “Alstublieft!”, vraagt John smekend, terwijl Mariska niets vermoedend verder door loopt. John rent terug en rent door de poortjes heen. De poortjes beginnen te piepen, waarna John met een hoge snelheid door de winkeltjes van Schiphol loopt. Een leger van mensen van de bewaking komen vervolgens achter hem aan, terwijl John door de gangen over een roltrap rent. Via deuren rent hij naar een muur, waar hij een verdieping lager Mariska richting de vertrekhal ziet lopen. Hij slaat op het raam, waarna hij vervolgens schreeuwt:“MARISKA!!” Hij komt vervolgens aan opnieuw bij twee poortjes en de agenten en mensen van bewaking verkleinen de afstand op John. John staat vervolgens nog maar een paar meter van Mariska vandaan, terwijl zij met haar vliegticket wil inchecken. “Mariska!?”, roept hij vervolgens zachtjes. Vol verbazing kijkt Mariska om en vraagt ze:“John!?”. Mariska en John kijken elkaar aan, waarna ze vervolgens in elkaars armen vliegen. John grijpt Mariska stevig beet waarna hij in haar oor fluistert:“Ik hou van je!”.

Volgende keer in Life with John:

Marlies ziet geen uitweg meer, ze kan niet langer meer om de waarheid heen. In een parkeergarage voltrekt zich een afschuwelijk drama. De spanning naar de bruiloft stijgt.

“Trouwen?”, vraagt Marlies vol ongeloof. Met een twinkeling in zijn ogen kijkt John haar aan. “Ja trouwen! Je weet wel, dat je elkaar de eeuwige trouw belooft, met ringen, taart en een groot feest.”, zegt John vervolgens grappend. Marlies kijkt verbijsterd naar John en schudt haar hoofd:“Heb je gedronken ofzo?”. John begint te lachen:“Is dat een ja dan?”. Marlies begint ook wat te lachen, maar blijft verbijsterd van de bizarre situatie. John pakt vervolgens haar hand beet en kijkt haar aan en zegt dan:“Ja Marlies, ik meen dit hoor. Ik wil met jou de rest van mijn leven delen.” “Nee, ik wil dit niet.”, antwoordt Marlies dan plotseling. John snapt er niets meer van en vraagt vervolgens:“Wil je niet met me trouwen?”. Bevestigend knikt Marlies vervolgens. John zakt met zijn hoofd en loopt teleurgesteld terug. “John, laat het mij wel even uitleggen asjeblieft.”, roept Marlies nog na, waarna John zich omdraait en zegt:“Ik luister.”. Marlies zegt vervolgens:“Waarom wil jij met me trouwen? Dit gaat allemaal in één keer zo snel!”. John kijkt even naar de grond waarna hij zegt:“Ik wil samen met jou voor ons kindje zorgen. Ons kindje heeft ook recht op een opa en oma, als zij dit te weten komen zullen zij ook willen dat we gaan trouwen in verband met dat christelijk gedoe enzo. Ik wil als een vader zijn voor ons kindje en als een man voor jou.”. Marlies raakt ontroert en haalt met haar pink gauw een traan uit haar ooghoeken, waarna ze zegt:“Nou vooruit dan maar.”. Opnieuw valt er een dodelijke stilte, waarna ze nogmaals duidelijk zegt:“Ja, ik wil ook met jou trouwen!”.

In een grote Mercedes komt Kim aangereden met geblindeerde ramen. De Mercedes stopt voor het callcenter en ze zet haar zonnebril op. Voor de ingang van het callcenter staan velen fotograven en journalisten. Ze haalt diep adem, opent de deur van haar auto en stapt uit. Een leger van journalisten, fotograven en cameramensen komt op haar afgehold. “Mevrouw, hoe is uw personeel onder de gijzeling?”, “Heeft u al contact gehad met de slachtoffers?”, “Waarom ging de gijzelnemer zo ver?”, zijn enkele vragen die Kim te horen krijgt. Ze opent de deur van het callcenter en gaat naar binnen. Heel het callcenter is leeg en niets meer herinnert aan het drama wat zich er heeft afgespeeld. Langzaam sjokt ze naar boven de trap op, waar ze richting het koffie apparaat loopt. Ze tapt een dubbele espresso en kijkt rond, waarna ze gauw een traan in haar ogen weg veegt.

Aan een lange grote tafel zit het bestuur uit het callcenter. “Hoe kunnen wij hier het beste mee omgaan?”, vraagt de voorzitter van het bestuur. Kim zegt vervolgens:“Een tegenslag is niet erg, als we maar zorgen dat we er sterker uit komen dan we er in zijn gegaan. Ik stel voor om de komende week gesloten te blijven uit respect naar de slachtoffers. We doen persberichten de deur uit, waarin we aangeven dat de man verward was…”. In een stilte breekt een bestuurslid in het gesprek:“Nee, de man was niet verward. De man was boos omdat hij was opgelicht!”. “Maar als we dat vermelden in het persbericht kunnen we gelijk uitstel van executie aanvragen! We zeggen dat het beruste op een misverstand en fouten in de administratie. Hierdoor konden wij de grote klachtenstroom niet meer behandelen, wat de man tot waanzin en verwarring dreef. Niemand raakte gewond, maar iedereen is wel diep geschokt. Vanaf volgende week beginnen we vervolgens met een frisse nieuwe start, op een eerlijke methode. Akkoord?”, zegt Kim vervolgens veelbelovend. Het bestuur kijkt elkaar bedenkelijk aan, waarna vervolgens de handen in de lucht gaan om het akkoord te bevestigen.

Marlies en John zitten samen op de bank, terwijl Gerard en Elisa beiden op een aparte stoel zitten. Gerard vraagt dus vervolgens:“Maar jullie wilde wat zeggen?”. John begint wat te glimlachen, waarna hij zegt:“Tja, hoe zeg je zoiets…”. Elisa kijkt raar omhoog, terwijl Gerard zegt:“Ja, wel snel graag. Ik wil zometeen Studio Sport kijken.”. John kijkt Marlies aan en zegt vervolgens:“Oké, dan in het snel. Jullie worden opa en oma. Marlies en ik zullen samen dit voorjaar nog trouwen, willen jullie mijn getuigen zijn?”. Gerard en Elisa schrikken vervolgens en kijken elkaar vol ongeloof aan.

Volgende keer in Life with John:

John en Marlies starten met de voorbereidingen voor het huwelijk. Mariska neemt afscheid van Nederland en Marlies wordt geraakt door een oude bekende.

Na het schot was het stil. Een dodelijke stilte valt over het hele callcenter. Verstokt van angst staan de medewerkers en supervisor buiten. “Daar werd net geschoten…”, mompelt de supervisor zachtjes. Één van de agenten buiten pakt zijn walkie-talkie en zegt dan:“We hebben versterking nodig, met spoed! De man is gewapend.”.

Marlies wordt het ziekenhuis binnen gebracht. Op haar hoofd is een kleine wond, waarna ze verder door de gangen van het ziekenhuis wordt gereden. Enkele artsen ontfermen zich meteen over de toestand van Marlies, terwijl zij zonder enig teken van leven nog op de brancard ligt.

Twee agenten komen naar boven in het callcenter en zien Wendy en John op de grond liggen. De agenten kijken schuw rond en zien dat John langzaam aan weer omhoog komt. Hij piept en vraagt vervolgens met een zwakke stem:“Is hij dood?”. De agenten lopen naar de man toe en zien een schotwond in zijn been. De man lag wat te kreunen van de pijn, waarna de agenten de man in de handboeien sloegen.

Compleet versuft en met Wendy in zijn armen komt John het callcenter uitgelopen. De supervisor rent naar ze toe en vraagt hoe het gaat, waarna hij Wendy op de stoeprand zet. Met zijn handen tikt hij wat in haar gezicht, waarna ze langzaam haar ogen opent. “Wat is er gebeurd?”, vraagt ze suf. John legt haar hoofd op zijn schouder en zegt:“Dat vertel ik je nog wel.” Ondertussen kwam er een brancard het callcenter uit. Op de brancard lag de dader van het drama.

Marlies ligt ondertussen op het bed van het ziekenhuis. Als ze haar ogen opent staat er een arts naast haar. “Waar ben ik?”, vraagt ze met een enorme zwakke stem. “U bent opgenomen in het ziekenhuis. U bent bewusteloos aangetroffen onder aan de trap.”, zegt de arts vriendelijk. Marlies denkt meteen weer aan het moment en ziet in een flits hoe ze van de trap valt. “De baby…”, zegt ze plotseling geschrokken. De man gaat op de rand van het bed zitten en pakt haar hand beet, waarna hij zegt:“Sorry. Door een te lage bloeddruk bent u gevallen. Het is niets ernstigs, u mag zometeen na de onderzoeken meteen het ziekenhuis weer verlaten.”. “En mijn kindje?”, vraagt Marlies met een zware snik in haar stem. “Sorry, het spijt ons zeer, maar uw kindje hebben wij helaas niet meer kunnen redden. U heeft een miskraam gehad.”, zegt de arts vervolgens, waarna Marlies in enorme tranen uitbarst.

Mariska’s telefoon begint te rammelen. Mariska neemt haar telefoon op en hoort een man praten. “Hoi… Ja ik had mij inderdaad daarvoor ingeschreven, ik had begrepen dat het een combinatie was van stage, school en bijbaantje?”, reageert Mariska opgewekt. De man aan de telefoon zegt vervolgens:“Ja inderdaad. Wij hebben de sollicitatiebrieven bekeken, uw profiel kwam zeer goed in ons straatje terecht en daarom hebben wij besloten dat uw stage wordt erkend.”

Wendy en John zitten samen op de bank. “Weet je zeker dat alles goed is?”, vraagt John bezorgt. “Ja, alles is goed met me.”, antwoordt ze vervolgens. John laat zijn hoofd tegen het hoofd van Wendy aan leunen, waarna Wendy op staat. “Sorry, dit wil ik niet. Jij krijgt een verkeerd beeld van de situatie, maar ik ben echt gelukkig met Willem.”, legt ze vervolgens uit. John zegt dan vervolgens:“Begrijp ik. Ik word vader.”. Wendy schrikt en zegt vervolgens vol grote verbazing:“Gefeliciteerd…”. John knikt zijn hoofd en zegt vervolgens:“Ik hoef het kind niet, ik wil dat kind niet, nu niet tenminste en al helemaal niet van Marlies!”. Wendy kijkt John aan en zegt vervolgens:“Je hebt niks te willen. Een echte vent komt voor zijn verantwoordelijkheden op. Marlies is soms een beetje raar, maar ze heeft wel recht op een vader voor haar kind. Je moet er voor gaan.”.

Buiten regent het inmiddels. Het is een donkere duistere dag en de wind waait hard door de bomen. Helemaal nat geregend loopt Marlies richting de voordeur. Met de sleutelbos staat ze voor de deur en wil ze de deur openen. Ze opent de deur en doet het licht aan in de gang. Met haar handen wrijft ze over haar buik, waarna ze zich tegen de muur aan naar beneden laat zakken en begint te huilen.

John loopt ook door de regen en loopt richting het huis van Marlies. Daar staat hij voor de deur en haalt hij eens diep adem. De regen klettert ondertussen op zijn jas, waarna hij zijn handen strekt tot aan de deurbel. Hij drukt de bel in, waarna Marlies omhoog komt en de deur opent. Buiten ziet ze plotseling John nat geregend staan, waarna ze de tranen van haar wangen afveegt en zegt:“Nee, nu niet. Sorry.”, waarna ze vervolgens haar deur dicht wil doen. John schuift zijn voet tussen de deur en zegt vervolgens:“Wacht even. Ik wil hier komen om aan een nieuwe start te beginnen. Ons kindje heeft recht op een vader. Ik wil samen met jou voor het kindje zorgen.”. Marlies staat verbaasd te kijken naar wat ze hoort, waarna ze herhaalt:“Samen?”. John knikt bevestigend en zakt door zijn knieën, met één knie in een plas water. “Ja, samen met jou en de baby. Marlies, ik wil er zijn voor je als het kindje wordt geboren, ik wil dat we dit samen doen. Wil je daarom met mij trouwen?”.

Volgende keer in Life with John:

Marlies staat perplex na het aanzoek van John. In het callcenter worden plannen gemaakt om met het gijzelingsdrama om te gaan. Gerard en Elisa krijgen onverwacht bezoek met enorm groot nieuws.

Alle medewerkers van het callcenter kijken vol angst naar de man met het pistool. Nog nooit eerder was het zo stil in het callcenter. De man schreeuwt dan:“Kijk, ze kunnen wel stil zijn…”. De supervisor zegt vervolgens:“Waarom doe je dit?” “Mag ik vragen wat mij anders tegen zou moeten houden?”, geeft hij als bot antwoord. “Allemaal op de grond gaan zitten!! DAAR!”, schreeuwt hij door het callcenter, terwijl hij met zijn pistool richting het keukentje wijst.

John rijdt in een auto van de zaak door een woonwijk. Hij kijkt oplettend naar de naambordjes en huisnummers. “Waar is dan nummer 69?”, zegt hij gefrustreerd. Vervolgens ziet hij nummer 67 langs flitsen waarna hij stopt. Hij zet zijn auto stil en stapt uit de auto. Met zijn briefje in zijn hand, loopt hij het padje op van de cybercrimineel. Hij kijkt even rond naar het pand en ziet een vies en oud pand.

Mariska loopt door een zonnig Den Bosch. Het zonnetje valt op haar hoofd en ze is flink aan het shoppen. Samen met een vriendin is ze aan het shoppen en genieten ze van het heerlijke voorjaarsweer. “Zeldzaam zulk weer in maart!”, zegt Mariska tegen haar beste vriendin. “Haha, inderdaad. Die eerste voorjaarsdag blijft toch altijd ook de mooiste!”, reageert ze lachend. Naast de stoelen op het terrasje staan volle tassen met gadgets en kleding. Een ober komt vervolgens de bestelling opnemen waarna haar oog valt op een platgetrapte flyer. “Vakantie en geld verdienen?!”, staat er groot opgedrukt. Ze raapt de flyer op en ziet dat ze kan solliciteren voor een werkstage promotie medewerker in het berggebied van Oostenrijk bij een Nederlands wintersportresort!

Alle medewerkers van het callcenter zitten inmiddels met de handen op de rug op de grond. De man met de pistool richt het pistool op de groep en zegt vervolgens:“Ik had al een grote hekel aan die irritante bellers. Maar nu ze mij hebben besodemietert, is het echt over!”. Er valt een stilte, niemand durft iets te zeggen. “Toen ik ja zei door de telefoon, ging dat om een eenmalige afschrijving van slechts 15 euro. Verder zou ik alles eerst in huis krijgen en werd een week daarna pas echt iets van de rekening afgeschreven!”, schreeuwt de man. Wendy slikt van angst en voelt haar hart kloppen in haar keel. “Eerst had ik toch echt ‘nee’ gezegd, maar ach, nog zo’n tegenwerping en tenslotte is nooit geschoten altijd mis!!”, schreeuwt hij. Het pistool richt hij vervolgens op Wendy, waarna hij zegt:“Zo moet dat callcenter sletje ook wel hebben gedacht toen ze mij aan de lijn had. Nooit geschoten is altijd mis! (…) Laat ik daar nu eens verder op voort borduren. Twee maanden na mijn aankoop is er in totaal al 15.000 euro van mijn rekening verdwenen. Heb ik nog niets in huis ontvangen en kan ik niets storneren omdat er is geklooid met de voicelogs. Ik heb geen poot meer om op te staan! Mijn vrouw is bij mij weg door alle problemen en ziet mij als schuldige, terwijl jullie hiervoor schuldig zijn!!” De man draait zich om en staat met de rug naar Wendy. Wendy graait meteen naar haar mobieltje en tikt de tekst:“help,gyzel@callc!” en gaat snel door naar de lijst met contactpersonen, ze drukt op de button steeds verder naar beneden en ziet dan John Mobiel staan en klikt op de Verzendbutton. Het schermpje laadt het gesprek, waarna de man plotseling omdraait en daar het lichtje ziet op de display!

John staat voor de deur bij de cybercrimineel en drukt op de bel. Plotseling voelt hij iets trillen in zijn broekzak en hij pakt zijn telefoon en ziet dat hij een SMS heeft ontvangen. Een grote brede man opent ondertussen de deur. De man zit onder de tatoeages en vraagt aan John:“Wat moet je!?” John leest ondertussen het SMS’je:“Help,gyzel@callc!”. Hij schrikt en zegt:“Sorry verkeerde!”. Meteen rent hij weg richting zijn auto en rijdt hij vol hoge snelheid weg.

Marlies zit op haar bed in haar slaapkamer. Ze piekert wat en staart naar haar telefoon. Met haar handen grijpt ze naar haar hoofd, waarna ze omhoog op staat. Haar beeld draait wat weg en ze voelt zich duizelig. Ze valt tegen de muur van haar slaapkamer en houdt steun via de deurklink. Ze loopt richting het trapgat om naar beneden te gaan. Plotseling komen er zwarte vlekken in haar gezichtsveld. Haar beeld draait weg en plotseling stort ze in. Vanaf de bovenste trede stuitert ze naar beneden, waarna ze met een enorme harde klap terecht komt op de plavuizen van de onderste verdieping… Dan blijft ze stil liggen.

“Heb jij de politie gebeld?”, reageert hij enorm boos en fel! Wendy schrikt en antwoordt knikt nee met haar hoofd. De man zet het pistool tegen haar hoofd en vervolgens zegt hij dan:“Ach meisie, je bent me toch niet weer aan het bedonderen?”

John rijdt het industrieterrein op en komt met 100 kilometer per uur aangereden en parkeertzijn auto achter het pand van het callcenter. Hij stapt uit zijn auto en opent de kofferbak. Haastig kijkt hij rond en pakt hij een grote paraplu met een scherpe ijzeren punt aan de top van de paraplu. Vol drift en angst rent hij naar de deur van het callcenter. Hij begint te trekken aan de deur, maar de deur zit op slot terwijl hij al geschreeuw hoort van de tweede verdieping. Meteen pakt hij zijn telefoon en belt hij 112!

“Ach meid, al heb je de koningin gebeld. Ze zijn allemaal toch al te laat. Voor ik hier weg ben, hebben jullie je laatste adem al lang uitgeblazen!”, belooft de man met een akelige grijns op zijn gezicht. Vervolgens laadt hij zijn pistool en gaat hij achter Wendy staan. Zijn arm draait hij om haar keel, waardoor ze geen enkele kant meer op kan. Dan voelt ze plotseling de harde koude punt van het pistool tegen haar slaap aangezet worden.

Ongeduldig staat John te wachten op de politie, maar het duurt hem te lang. Hij kijkt naar de deur en besluit zelf in actie te komen. Hij pakt zijn paraplu en slaat het glas van de deur in. Het glas valt op de grond en het geluid wordt ook door de man opgevallen en hij schiet twee keer richting het plafond. Iedereen raakt in paniek en begint te schreeuwen, waarna de man Wendy bij haar keel grijpt. John raakt beneden in paniek en hangt over de desk van de receptie en grijpt daar naar een schaar. Met de schaar en paraplu rent hij over de trap naar de eerste verdieping. Daar ziet hij plotseling iedereen op de grond verschrikt zitten. Wendy schrikt plotseling blij:“John!”. “Bek dicht bitch!”, schreeuwt de man waarna hij met zijn pistool tegen het hoofd van Wendy aan slaat. Met een hoofdwond valt Wendy op de grond en blijft ook stil liggen. John wordt woedend, rent door het callcenter en tilt een bureaustoel op en slaat met de bureaustoel tegen het hoofd aan van de man. De man valt op de grond en John springt op hem, met de schaar in zijn hand! John en de man raken verzeild in een enorme vechtpartij slaan elkaar over de vloer heen.

De andere callcenter agents en supervisor rennen over de trap naar beneden en gaan naar buiten. Met loeiende sirenes komen drie politiewagens aangereden en stappen er een leger agenten uit. Ze verzetten zich voor de ingang van het callcenter. Even later komt er ook met hoge snelheid een ambulance aangereden. Een agent komt naar de supervisor gehold en vraagt:“Hoeveel mensen zijn er binnen?”. De supervisor antwoordt dan haastig:“Één mannelijke medewerker, een bewusteloze vrouw en de dader.”

Een groepje agenten rent het pand in en kruipt door het kapotte raampje in de deur naar binnen. Plotseling heeft John de macht over de vechtpartij. Hij heeft de man klem beet bij zijn strot en de man kan geen kant meer op. John pakt de schaar en glijdt er langzaam mee langs zijn keel. Daarna maakt hij een aanloop en wil hij de man dood steken met de schaar. Plotseling wil hij met de schaar de man neersteken maar klinkt er plotseling een schot! Buiten bij het pand stond iedereen achter de inmiddels afgezette linten, waarna ze het schot horen.

Volgende keer in Life with John:

De ravage in het callcenter is goed zichtbaar. Mariska begint aan een nieuwe start, terwijl het leven van Marlies letterlijk en figuurlijk instort.

Een forse man zit achter zijn laptop met een kladblaadje. Achter de computer gaat hij naar de website van het callcenter, hij klikt op de button Contact en neemt de adresgegevens over. Het papiertje met de adresgegevens vouwt hij dubbel en doet het vervolgens in het zakje van zijn blousje. Tevreden haalt hij adem en mompelt hij:“Nu wordt het tijd voor gerechtigheid!”.

John zat ook achter zijn computer. Zijn stagebegeleider kwam naar zijn bureau gelopen en zegt vervolgens:“John, de bezoekersaantallen kakken in. Wil jij even paar artikelen schrijven die zorgen voor veel respons en bezoekers. Als we nog verder zakken wordt het project niet relevant meer.”. John bevestigt het en kijkt in zijn mailbox. “U heeft één bericht van Geheim-Bericht.nl”, leest John van zijn beeldscherm af. Hij opent de e-mail en leest voor:“Een gebruiker heeft voor u een persoonlijk bericht achtergelaten. Klik hier om het bericht te openen.”. Toch klikt hij niet op de link. Hij opent een zoekmachine en typt in Geheim-Bericht. Hij komt in een forum terecht en leest een reactie:“Snap niet dat zoiets kan gebeuren? Dat zoiets zomaar ongestoord door gaat!! Heb maanden geleden een mail ontvangen waarin stond dat ik een persoonlijk bericht had ontvangen. Toen ik op de link klikte werden al mijn profielenpagina’s en mails gehackt en overgenomen. Al mijn contactpersonen kregen ook een soortgelijk bericht!”. John begint te lachen, schrijft de domeinnaam op en gaat naar zijn stagebegeleider.

Willem en Wendy zitten samen op een terrasje. “Waarvoor zal John nu gister dat gesprek hebben gehad?”, vraagt Wendy zich steeds af. Willem zegt vervolgens:“Kap nu eens met dat gezeik!”. Wendy reageert ook bot en zegt vervolgens:“Is toch raar? Alles wordt geregeld via een supervisor, hij stond echt bij de directrice en ze stond echt te schreeuwen. Hij zal toch niet ontslagen zijn?!”. Er valt een korte stilte, waarna Willem boos op staat en schreeuwt:“Die verdomde John!! Ik kan jou niet horen of zien of je hebt het over die mongool!”

Niels zit achter zijn bureau achter de computer als John op zijn kantoor binnen komt lopen. “Zeg het eens.”, zegt Niels vriendelijk, terwijl hij ondertussen verder gaat met typen aan de offerte. John zegt dan:“Ik heb iets gevonden voor onze blog. Willen jullie mij de persoonlijke adresgegevens doorgeven van geheim-bericht.nl. Deze pagina is in handen van een hacker en cybercrimineel, ik wil daar achter aan gaan en kijken wie daar achter zit en zo iemand ontmaskeren. Dat lijkt mij de manier om voor goed uit het dal van de bezoekersaantallen te komen.”. Niels twijfelt even:“Ik heb het liever niet. Dadelijk krijgen we een berg met problemen. Zo’n daad is goed voor bezoekersaantallen, maar hoeveel ellende krijg je er voor terug?”. John zegt vervolgens:“Als ik het slim aanpak komt er geen ellende. Vertrouw nu maar op mij.”. Na twee minuten kwam John met een papiertje aangelopen met daarop de adresgegevens van de geregistreerde maker van de website.

Wendy zit in het callcenter. De shift is net begonnen en er is een flinke drukte. De eerste gesprekken zijn van start gegaan als plotseling een brede man binnen komt lopen. De supervisor loopt naar de man toe en zegt vervolgens:“Sorry meneer, maar had u een afspraak?”. De man wordt plotseling kwaad en schreeuwt:“Ja, ik had met jullie een afspraak!!! Maar jullie houden je daar niet aan.”. “Meneer rustig, u kunt beter later terug komen!”, zegt de supervisor geschrokken. De man wordt kwaad, trekt plotseling een pistool uit zijn leren jas en schreeuwt hard:“Iedereen de horens neer!! NU!!” De callcenter agents schrikken en doen wordt wat gevraagd, waarna de man met het pistool naar de supervisor richt en zegt:“Ik werk dit liever nu meteen af!”

Volgende keer in Life with John:

John gaat vol goede moed naar de cybercrimineel. De spanningen in het callcenter lopen hoog op. Terwijl de redding uitgesloten blijft, worden de eerste kogels geladen. Marlies heeft te kampen met een persoonlijk drama.

Marlies staart voor zich uit en zit in de wachtkamer. Zusters en broeders lopen langs haar heen en het lijkt alsof de wereld om haar heen in een stroomversnelling is gekomen, terwijl haar eigen wereld stil staat. In de verte hoort ze plots:”Mevrouw, u kunt komen.”. Marlies loopt de spreekkamer van de gynaecoloog binnen en neemt plaats. “Helaas hebben wij slechts nieuws voor u. Uw kindje kan wel gewoon op de wereld komen, alleen we weten nu al dat het niet geheel gezond zal zijn. Uw baby heeft namelijk het syndroom van down.”.

John loopt ondertussen door het park. De vogels fluiten, maar de bomen zijn kaal. Een fris windje gaat langs de jas van John, terwijl hij omhoog kijkt. Hij ziet wat bewolking op hem af komen, waarna hij vervolgens enkele bekende stemmen hoort. Hij kijkt om en ziet daar Wendy hand in hand aan komen lopen samen met Willem. Hij verschuilt zich snel achter een boom en kijkt toe hoe gelukkig Willem en Wendy door het park wandelen. Plots hoort hij gehuil, hij kijkt verschrikt achter zich en ziet een moeder met een kinderwagen. Meteen denkt hij aan Marlies, waarna hij tegen de boom aan gaat hangen en zich langzaam naar beneden laat zakken. Met zijn handen wrijft hij vervolgens door zijn haar.

“Momenteel bent u in de positie dat u nog meerdere kanten op kunt.”, zegt de gynaecoloog tegen Marlies. Marlies kijkt voor zich uit en houdt zich groot, terwijl haar hart huilt. “Alle kanten?”, vraagt ze vervolgens. De gynaecoloog antwoordt dan vervolgens:“Uw zwangerschap is momenteel nog in een redelijk vroeg stadium waardoor u ervoor kunt kiezen om de zwangerschap af te breken.”. Meteen knikt Marlies met haar hoofd en zegt ze:“Nee, hoe het kind ook wordt. Ik kies voor dat kind en laat mijn kind niet vermoorden.”.

In het callcenter wordt het weer erg druk. Het is er erg rumoerig, bijna net zo rumoerig als in het hoofd van John. John staart vooruit, terwijl de supervisor de shift opent. “Dames en heren, vandaag eigenlijk weinig nieuws te melden. Let er alleen op dat jullie denken om je effectieve gesprekken. De afgelopen weken zijn die enorm hoog. Houd er rekening mee dat in het begin iedereen zegt dat ze geen tijd hebben, maar probeer nog even wat verder door te vragen voor je meteen een terugbelafspraak maken. Ik zou zeggen, log maar in en veel succes!”, zegt de supervisor vervolgens in de preshift. John staart voor zich uit, terwijl een nieuwe collega John aantikt en zegt:“We moesten inloggen hoor!”. Vervolgens logt John in op zijn computer en begint hij met bellen.

“Goedemiddag, u spreekt met John van de Kortingsbon. U had een tijdje geleden mee gedaan aan een online enquête en aangegeven dat u graag wat meer informatie wilde ontvangen over onze bon. Vandaar dat ik even bel. Met zo’n bon kunt u namelijk een korting krijgen van maarliefst 50%, kan ik u daar in een paar minuutjes in het kort wat meer over vertellen?”, vraagt John vriendelijk aan de eerste vrouw die hij aan de telefoon krijgt. De vrouw antwoordt vervolgens:“Ja hoor, maar ik zit wel met mijn kleine op schoot. Dus als hij begint te huilen kunt u beter later terugbellen.”. John lacht vriendelijk waarna hij zegt:“Dan gaan we kijken tot hoever we komen…”. John begint vervolgens zijn aanbiedingen te vertellen, maar plotseling begint de baby te huilen. Het gekrijs van de baby gaat door de telefoon en John slaat dicht. In een flits ziet John plotseling weer de kinderwagen voor zich uit het park en ziet hij plotseling voor zich hoe hij zelf boven een wiegje hangt. Hij gooit de hoorn erop, terwijl hem overal het zweet uit breekt.

Marlies heeft zich opgesloten op haar kamer. De deur zit op slot, de radio staat zachtjes aan en Marlies staart wat uit het raam. In een flits denkt ze terug aan Nieuwjaarsdag en hoort ze zichzelf zeggen:“Ik ben zwanger…”. Weer ziet ze de alleszeggende blik van John in zijn ogen. Marlies kijkt de andere kant op waarna ze vervolgens hoort:“Ik wil dat je het laat weghalen.”. Marlies kruipt in elkaar en kijkt naar de grond, terwijl langzaam een traan over haar wangen glijdt en op de grond valt. “Uw zwangerschap is momenteel nog in een redelijk vroeg stadium waardoor u ervoor kunt kiezen om de zwangerschap af te breken.”, hoort ze vervolgens nogmaals de gynaecoloog zeggen.

John heeft ondertussen een glas water en gaat weer verder met bellen. “Goedemiddag, u spreekt met John van de Kortingsbon.”, zegt hij weer vriendelijk en opgetogen aan de telefoon. De man aan de telefoon zegt vervolgens:“Kijk eens aan, dat is fijn dat ik u tref.”. John is verheugt met een optimistische reactie en reageert vrolijk:“Dat is geheel wederzijds!”. De man laat zijn stem zakken en zegt vervolgens:“Wij hebben twee weken terug al een Kortingscoupon gekocht bij uw onderneming. Deze hebben wij per post ontvangen en telefonisch zijn wij er mee akkoord gegaan dat er eenmalig het bedrag van 20 euro van onze rekening werd afgeschreven. Echter gingen wij er niet vanuit dat jullie zo slordig waren met getallen. Er is in totaal 150 euro van onze rekening afgeschreven en op het moment dat wij hier op reageerde kregen we een voice-log te horen dat is bewerkt. Daarin is het namelijk zo bewerkt dat wij akkoord zijn gegaan met de betaling van een coupon voor 150 euro. Maar jongeman, u denkt toch niet dat wij 150 euro betalen voor een kortingscoupon!?”. John is geschrokken van de reactie van de man en zegt vervolgens:“Meneer, heeft u een klein ogenblikje. Ik ga even naar mijn collega dit verder bespreken.”. John drukt de telefoon even weg en loopt naar het kamertje van de directie.

Kim, de directrice van het callcenter, is druk bezig met de administratie. “Hey John.”, zegt ze opgetogen als John haar kantoor binnenkomt. “Hoi, ik zit met een klein probleempje.”, verteld John vervolgens. Kim vraagt netjes wat het probleem is waarop John reageert:“Ik heb een man aan de telefoon die beweert dat hij door ons is opgelicht. Hij heeft de coupon gekocht en vervolgens is er 150 euro van zijn rekening afgeschreven.”. Kim schrikt ook en zegt vervolgens snel en snauwend:“Geef hem maar het nummer van de receptie, daar kan hij contact opnemen met ons voor fouten in het systeem.”. “Het was geen fout. Hij heeft al gebeld en hij beweert dat hij een voicelog te horen krijgt waarin hij akkoord gaat met de betaling van 150 euro, in plaats van de 20 euro die normaal is. Hij zegt dat er is geknoeid met de voicelog…”, zegt John vervolgens stellig. Er valt een stilte in het kantoor. Kim kijkt John doordringend aan waarna ze naar hem toe loopt. Ze gaat recht voor hem staan en zegt vervolgens. “Ja, het klopt. Wij hebben een tijdje gefraudeerd met de voicelogs. Er zat een faillissement aan te komen en dit was de enige methoden om voor een omzetstijging te zorgen.”, zegt ze vervolgens doordringend. John schrikt en reageert meteen ontzet:“Maar dit kun je niet maken!”. “Luister even goed knul. Ik weet dat dit niet correct is, maar we hadden even geen keus. Jij echter wel. Als jij je bek houdt, dan is er niets aan de hand en gaan we gewoon als normaal bedrijf op een eerlijke manier verder. Als jij dit door verteld dan kun jij je spullen pakken en je toekomst als marketeer wel vergeten. Want dan kun je je geen slechtere referentie dan ons wensen knul!”.

Volgende keer in Life with John:
In de relatie van Wim en Wendy komen ontstaan door John wat scheurtjes. John stort zich op zijn stage en gaat op onderzoek. Het callcenter wordt opgeschrikt door een onaangenaam bezoekje.

“Ik haat je!!”, schreeuwt Marlies waarna ze de deur van haar slaapkamer opentrekt. “Die nacht dacht je daar toch heel anders over! Je hebt me dronken gevoerd en misbruikt met dit als gevolg!”, roept John boos terug. Marlies schudt vol onbegrip met haar hoofd, waarna ze zegt:“Als ik wist dat jij zo’n monster was, dan was ik altijd ver bij je uit de buurt gebleven! Ik dacht dat jij anders was dan al die andere jongens. Dat jij wel een vent was met gevoel in zijn sodemieter! Ik wil dat je vertrekt.”. Ze kijken elkaar diep in hun ogen aan. Er valt een stilte, waarna ze boos hard schreeuwt:“Nu!!”. John loopt naar de uitgang en loopt naar buiten waar hij in zijn gele auto stapt. Voor hij wegrijdt kijkt hij nog even naar boven en ziet hij hoe Marlies de gordijnen dicht doet.

Marlies laat zich op bed vallen en begint te huilen. Ze vouwt haar handen samen en smeekt:“Waarom kan ik niet gewoon gelukkig zijn!?”. John doet de sleutel in zijn contact en start zijn auto. Hij haalt de auto van zijn handrem af en slaat met zijn hand hard op het stuur. Een traan rolt over zijn wang en valt zo op de bekleding van zijn stoel, waarna hij wegrijdt. Marlies grijpt ondertussen naar haar mobieltje en begint te bellen. “Goedenavond, u spreekt met Marlies Verhoeve. Ik wil graag een afspraak maken voor de afdeling gynaecologie.”, zegt ze met een zwakke stem.

De volgende dag is het een drukte in het callcenter. De directie start de beamer op en de gehele directie en het bestuur zitten aan de tafel. “Dames en heren, fijn dat jullie allemaal hebben kunnen komen. Ik heb goed nieuws en slechts nieuws.”, zegt Kim de Korte, de directrice van het callcenter. Na een korte stilte verteld ze verder:“Ik kan melden dat ons plan en problemen rond de facturering ervoor hebben gezorgd dat we weer quitte staan. Naar verwachting kunnen we over 2 weken weer normaal factureren en de schulden afgelost.” Het bestuur begint plotseling spontaan te klappen, waarop Kim hen onderbreekt en zegt:“Maar dit is de reactie…” Een volle tas met brieven vol klachten en ontevreden klanten wordt op de tafel gelegd. De voorzitter van het bestuur zegt vervolgens:“Op het moment dat er is geknoeid met die opnames voor de akkoord van de betalingen is er niets misgegaan. Ze hebben geen geld laten storneren, mede omdat wij iets later de brief hebben verstuurd. Dus ik zie geen enkel probleem. Zij hebben geen poot om op te staan.”. Een ander bestuurslid mengt zich in het gesprek en geeft aan:“Maar we moeten op onze hoeden zijn. Als deze klachten uitlekken en we worden gecontroleerd en vallen door de mand, dan kunnen we meteen ons faillissement aanvragen.”. Kim stelt vervolgens gerust en zegt:“Dat laten we niet gebeuren. Vanaf morgen gaan wij over op de normale methode. De eerlijke afschrijvingen en originele werking. De druk van de ketel is eraf, de rest redden we wel zo.”

John zit met zijn pen wat te tikken op zijn bureau, terwijl hij wazig voor zich uitstaart. Zijn stage begeleider komt naar hem toelopen. “Aarde aan John.”, zegt hij terwijl hij inmiddels aan zijn bureau staat. “Waar was jij met je gedachten?”, vraagt Niels vervolgens. “Ow niks, wat is er?”, vraagt John geïnteresseerd. “We hebben een nieuwe website gekocht. In je mail vind je de inloggegevens. Het is een website vol met online bezigheden. Alles wat de online markt zich bezig houdt kun je er op publiceren. Ons doel is om zo een groot publiek te behalen, waar we vervolgens zelf op kunnen adverteren.”. John opent zijn mail en gaat de eerste artikelen schrijven.

Ondertussen zit Marlies alleen in het ziekenhuis. Een arts zit te kijken naar de beelden van de echo. Hij gaat over haar buik en blijft plots ergens hangen. Marlies vraagt vol schrik:“Dokter, is er wat mis?”. De dokter kijkt Marlies vervolgens aan en gaat verder kijken. “Dokter?”, vraagt Marlies vervolgens.

Volgende keer in Life with John:
Voor Marlies volgen hele spannende momenten in de wachtkamer. Wendy en Willem zijn dol gelukkig met elkaar, tot grote ergernis van John. John doet een opmerkelijke ontdekking.

Na een korte winterstop is Life with John weer helemaal terug. Vandaag verschijnt de 21e aflevering. Hierin is het vervolg te lezen hoe John reageert op de komst van zijn eerste kindje. De vete tussen Marlies en Mariska lijkt ook nog steeds niet uitgevochten en de weg naar geluk lijkt steeds moeilijker te beklimmen.

Het derde seizoen van Life with John is vanaf vandaag weer iedere zondag om 15.00 uur te lezen op isoaps.nl/lifewithjohn!